چه شبی بود و چه فرخنده شبی .

آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید.

کودک قلب من این قصه ی شاد ،

از لبان تو شنید :

زندگی رویا نیست .

زندگی زیبائیست

می توان ، بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی .

می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت .

می توان ،

از میان فاصله ها را برداشت .

دل من با دل تو ،

هر دو بیزار از این فاصله هاست .

قصه شیرینی ست .

کودک چشم من از قصه تو می خوابد .

قصه نغز تو از غصه تهی ست .

باز هم قصه بگو ، تا به آرامش دل ،

                          سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم ... .

                                                                                        ـ حمید مصدق ـ

هر جا سخن از عشق های مانده بر جاست

هر جا که چشمی سبز گون ، همرنگ دریاست

هر جا سخن از وعده ی دیدار فرداست

هیچ آشنا در یاد من نیست

اما...  تو  می آیی به یادم

تنها...  تو می آیی به یادم .

<< م.سهیلی >>

دل من دیر زمانی است که می پندارد

دوستی نیز گلی است ؛

مثل نیلوفر و ناز ،

ساقه ترد و ظریفی دارد .

بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد ،

            جان این ساقه نازک را 

                                                 ـ دانسته ـ

                                                                       بیازارد !

                                                                                    << ف-مشیری >>

بهار آمد که غم از جان برد اما یاد تو نذاشت ...!

سال نو را به همه دوستان و عزیزانم تبریک می گم.

امیدوارم امسال همه به آرزوها و اهدافشون برسند.

شکسپیر : فراموش کن چیزی را که نمی توانی بدست آوری و بدست آور چیزی را که نمی توانی فراموش کنی .

برای رسیدن به اهداف نباید تلاش کرد ، باید جنگید .

<<آرزومند آرزوهای سبزتان : مهدیــــــــــــه>>

****************************************************************

دیروز داشتم این شعر از حمید مصدق رو می خوندم ، رفتم تو فکر که آیا آدمای مغرور هم عاشق می شن ؟! گام اول عاشقی شکست غروره...من که اینجوری فکر می کنم ! شاید من اشتباه می کنم.

شکست غرور

ما ، دو تن مغرور

هر دو از هم دور

وای در من تاب دوری نیست

ای خیالت خاطر من را نوازشبار

بیش از این در من صبوری نیست

                             بی تو من تنهای تنهایم

                                                    من به دیدار تو می آیم !

شعر قبلی - باتو- سروده خودم نبود ... یکی از عزیزانم که مطمئنم  هستی می شناسدش (توسلی) این شعر را به همراه چند تا شعر از خودش واسم نوشته بود ولی چون شک داشتم که این شعر هم سروده خودشه یا نه ، اسمی ازش نیاوردم ...

اما حالا در همینجا ازش یاد می کنم ... کسی که حلاوت خاطرات شیرین منست .

دلم امشب بهانه می گیرد

حالتی کودکانه می گیرد

گونه ها از سرشک مژگانم

گوهر دانه دانه می گیرد

من ندانم که آن پرنده من

در کجا آشیانه می گیرد ؟

ای رفیقان ! سراغ حال مرا

گیرد آن دوست ، یا نمی گیرد ؟

تو بهار منی ، چو باز آیی

باغ جانم جوانه می گیرد

دست مهر تو وقت گریه من

سر ما را به شانه می گیرد

نگهت هر کجا کمانه کند

دل ما را نشانه می گیرد

دست باید به سر زنم که دگر

عشق من با تو پا نمی گیرد

چون غمت آشناست با دل من

هر زمان راه خانه می گیرد

داد خود را دو چشم من با اشک

از سکوت شبانه می گیرد !

لب ببندم وگرنه از این داغ

آتش دل زبانه می گیرد.

                                              <<مهدی سهیلی>>

تقدیم به تو...

با تو بودم که بهار

اولین بار شکفت

             لاله ها ، لادن ها ،  سوسن ها را

اول بار با تو دیدم

                    با تو چیدم

                                با تو بوییدم

پیش از آن ، گلها ، خرمن خرمن می رستند

                                                          می شکفتند

                                                                           می پژمردند

چشم من باز نبود

       با تو بودم که نخستین شادی

                        با تو بودم که نخستین لبخند

با تو بودم که مرا آشنا کردی  و

پیوستی با گرمی آتش

                            با نرمی آب

                                       با ستاره ، مهتاب

ای همه خوبیها !

             آنهمه خوبیها را از من باز مگیر !

عشق ، دلشکسته آواز سر می دهد 

                   دانش ، اندوهناک سخن می گوید

                                          آمال فسرده زمزمه می کند

                                                             و تنگدستی ،‌درد آلود می گرید

با اینهمه اندوهی ژرف تر از عشق ،

                                     والاتر از دانش ،

                                                  نیرومند تر از آرزوها

                                                               و تلخ تر از تنگدستی نیز وجود دارد . 

زبان در کام فرو برده آوایی ندارد ، چشمانش چون ستاره می درخشد.

در جهان سه چیز جاودانه است .

                              ایمان ، امید و عشق .

                                                اما بر ترین آنها ، عشق است .

اگر ایمانم چنان کامل باشد ،

                           تا آنجا که کوهها را جابجا کنم

                                                 و عشق نداشته باشم هیچم .

عشق برد بار است . همه چیز را تحمل می کند .

                          همه چیز را باور دارد . منتظر همه چیز است .

                                                               چون عشق می تواند بفهمد .

تو بمن می بخشی

         شور و عشق و مستی

                  و تو چون مصرع شعری زیبا

                             سطر برجسته ای از زندگی من هستی ... .

وقتی که حتی سایه ها

                        باشب و تنهایی

                                       دلشان می گیرد

                                                                بی تو 

                                                                        چگونه بایدبود ؟