چه شبی بود و چه فرخنده شبی .

آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید.

کودک قلب من این قصه ی شاد ،

از لبان تو شنید :

زندگی رویا نیست .

زندگی زیبائیست

می توان ، بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی .

می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت .

می توان ،

از میان فاصله ها را برداشت .

دل من با دل تو ،

هر دو بیزار از این فاصله هاست .

قصه شیرینی ست .

کودک چشم من از قصه تو می خوابد .

قصه نغز تو از غصه تهی ست .

باز هم قصه بگو ، تا به آرامش دل ،

                          سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم ... .

                                                                                        ـ حمید مصدق ـ